Wzgórze Wawelskie

Jest to najbardziej znane miejsce związane z Krakowem. Znajduje się w samym centrum miasta w malowniczym zakolu Wisły. Stanowi jego serce nie tylko pod względem wysokości – 228 m n.p.m., ale także pod względem znaczenia historycznego, jakie Wawel odgrywał nie tylko dla Krakowa ale także Polski.

Począwszy od początków jego powstania poprzez kolejne epoki rozwoju, upadku i odrodzenia aż do czasów współczesnych. Nazwa Wawel być może pochodzi od słowa wąwel, które oznacza być może suche miejsce czy też wzniesienie znajdujące się wśród mokradeł. Zarówno koryto Wisły jak i jej rozlewiska tworzyły kiedyś wokół tego wapiennego wzniesienia teren bagnisty i podmokły, otoczony lasami. Prawie przy samym Krakowie kończyła się kiedyś Puszcza Niepołomicka, której pozostałości możemy obecnie podziwiać.

Powstanie wzgórza wawelskiego datuje się na około 150 milionów lat temu. Wapienna skała, górująca nad okolicą stała się z czasem doskonałym miejscem na umiejscowienie osad ludzkich już w czasach paleolitu – 100 tysięcy lat temu. Eksponaty odkryte w czasie badań archeologicznych takie jak np. monety rzymskie wskazują na fakt, iż Wawel znajdował się na przecięciu szlaków handlowych biegnących z południa na północ i z wschodu na zachód.

Naukowcy przypuszczają, że Słowianie byli mieszkańcami Wawelu już w VII wieku n.e. To właśnie tego okresu dotyczy piękna legenda o księciu Kraku - założycielu Krakowa, jego córce Wandzie oraz o najsłynniejszym polskim smoku, który zamieszkiwał grotę znajdującą się w skale. legendarnego założyciela krakowskiego grodu upamiętniono stosowną tablicą, która wmurowana jest w mur obronny wzgórza, nieopodal wejścia do Smoczej Jasmy. Autorem legendy o smoku wawelskim, która jest jedną z najczęściej opowiadanych przez krakowskich przewodników był pierwszy polski kronikarz, żyjący w XIII wieku błogosławiony Wincenty Kadłubek –biskup krakowski, a u schyłku życia zakonnik w klasztorze Cystersów w Jędrzejowie. Związany jest on z historią Krakowa i Wawelu także po śmierci. To w kaplicy pod wezwaniem św. Tomasza Kantuaryjskiego, która znajduje się w kościele katedralnym śś. Stanisława i Wacława na Wawelu znajduje się trumienka z jego relikwiami.

{source}
<div align="center" style="display:block; float: center; margin: 0px 50px 0px px;"><script type="text/javascript"><!--
google_ad_client = "ca-pub-2765259824934446";
/* Nabutach.pl artykuły */
google_ad_slot = "9917984503";
google_ad_width = 250;
google_ad_height = 250;
//-->
</script>
<script type="text/javascript"
src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js">
</script></div>
{/source}

Jako ośrodek władzy politycznej Wawel zaczyna odgrywać znaczącą rolę w końcu pierwszego tysiąclecia czyli w czasach, w których rozpoczynają dzieje państwa polskiego. Około IX wieku jest zamieszkany przez plemię Wiślan, którym dowodzi silny książę wspominany w „Żywocie św. Metodego” zwanym także „Legendą panońską”. Walczący z chrześcijanami książę zostaje przymusowo ochrzczony a jego księstwo dostaje się pod władanie Wielkomorawian. W X wieku kraj Wiślan zostaje podporządkowany plemieniu Polan, które przybyło z obszarów Wielkopolskich. Staje się wówczas częścią państwa piastowskiego. Wodzem Polan jest książę Mieszko, pierwszy historyczny władca Polski. Po nim władzę nad Krakowem sprawuje jego syn Bolesław Chrobry – pierwszy koronowany król Polski, oraz wnuk Mieszko II. W tamtym okresie Wawel staje się jedną z ważniejszych siedzib władców Polski. Oznacza to, że jako siedziba książęca musi spełniać nie tylko funkcje mieszkalne ale także obronne. Wzgórze zostaje opasane fortyfikacjami drewniano-ziemnymi, których relikty zostały odkryte w czasie badań archeologicznych przeprowadzonych po drugiej wojnie światowej oraz na początku XXI wieku. Datowanie tych fortyfikacji nie jest dokładnie określone przez naukowców, najprawdopodobniej jest to okres X-XI wieku. Budowa pierwszych wawelskich fortyfikacji opierała się na drewnianych skrzyniach, w których znajdowała się ziemia. Na skrzyniach usypany był wał ziemny, wzmocniony dodatkowo drewnianą palisadą. Na terenie wzgórza znajdowało się także tzw. palatium książęce – siedziba władcy, usytuowana prawdopodobnie w części północno-zachodniej wzgórza. W tamtym okresie Wawel stał się także jednym z najważniejszych na ziemiach polskich miejsc związanych z chrześcijaństwem. Od momentu utworzenia biskupstwa krakowskiego w roku 1000, które miało miejsce w czasie zjazdu gnieźnieńskiego Wawel stal się także bardzo ważnym ośrodkiem chrześcijańskim. Dowodem tego może być odkryta na początku XX wieku w czasie prac archeologicznych rotunda SS. Feliksa i Adaukta. W tym okresie powstaje także pierwsza katedra, zwana także katedrą Chrobrowską, której budowa przypada na czasy panowania króla Bolesława Chrobrego.